Αποχαιρετισμός

Πέρασαν κιόλας πάνω από 20 χρόνια που εργάζομαι ως ψυχολόγος και οικογενειακή θεραπεύτρια στην Ελλάδα! Ένας κύκλος έκλεισε, καθώς πρόσφατα ήδη έχω σταματήσει τις επαγγελματικές μου δραστηριότητες.

Ευγνωμονώ τους θεραπευόμενους μου που εμπιστεύτηκαν σε μένα ό,τι πιο πολύτιμο υπάρχει σε έναν άνθρωπο: την ψυχή και τα συναισθήματα τους. Μαζί μοιραστήκαμε αδιέξοδα, δυσκολίες, τραυματικές εμπειρίες, θλίψη για το παρόν , αντιστάσεις στην αλλαγή, φόβους, αγωνίες για το μέλλον. Παρόλο που ήμουν η μέντορας τους, μαθήτευσα κοντά τους καθώς τουλάχιστον προσπαθούσα να μπω στη θέση τους, να ταυτιστώ μαζί τους για να βοηθήσω. Αρκετά από τα βιώματα τους μου ήταν οικεία από προσωπική εμπειρία. Όλοι μας ανεξαιρέτως περνάμε δοκιμασίες μόνο και μόνο επειδή υπάρχουμε. Άλλα προβλήματα είναι υπαρξιακά, άλλα ψυχολογικά, άλλα προβλήματα σχέσεων, άλλα ψυχοκοινωνικά, άλλα προβλήματα επιβίωσης και αντιμετώπισης της καθημερινότητας.

Ως αντίο θα ήθελα να παροτρύνω τους αναγνώστες αυτού του κειμένου να αντλούν όσο μπορούν την ευτυχία, την επιδοκιμασία, τον έλεγχο και την συναισθηματική ασφάλεια από τον εαυτό τους. Με αυτόν τον τρόπο δεν θα δίνουν τη δύναμη τους αλλού. Με αυτόν τον τρόπο θα βιώνουν τους κλυδωνισμούς με μικρότερη ένταση ή τουλάχιστον θα έχουν έναν εσωτερικό ψυχολόγο να τους κρατάει την πυξίδα.

Αν κάποιοι άνθρωποι, για παράδειγμα, σας αποδοκιμάζουν σκεφθείτε αν έχουν κάποια βάση τα λόγια τους. Αν αναρωτηθείτε κατά πόσον εμπεριέχουν αλήθειες τα λόγια τους, είναι προς το συμφέρον σας να τα παραδεχθείτε τουλάχιστον στον εαυτό σας με σκοπό την δική σας βελτίωση ως άνθρωπος. Αν διαπιστώσετε ότι δεν εμπεριέχουν αλήθειες, τότε δεν χρειάζεται να αναλώστε να βρείτε το δίκιο σας από ανθρώπους που είτε δεν σας καταλαβαίνουν είτε προβάλουν τις δικές τους ανεπάρκειες. Το επώδυνο είναι ότι τέτοιες άδικές κριτικές πιθανόν να τις υποστείτε από κοντινά σας πρόσωπα. Δεν σημαίνει ότι δεν σας αγαπούν απαραίτητα. Μπορεί να σημαίνει ότι στην προσωπική τους εξέλιξη ως εκεί έχουν φτάσει.

Εύχομαι στα δύσκολα να μην διστάζετε να ζητάτε βοήθεια από εκείνους τους οποίους εμπιστεύεστε. Να μην διστάζετε να δίνετε βοήθεια ειδικά σε ανθρώπους που προσπαθούν. Έχουμε, στις μέρες μας περισσότερο από κάθε άλλο, ανάγκη για συμπαράσταση, συναλληλία, εμπιστοσύνη.

Αφήνω την ιστοσελίδα επειδή μερικοί μου έχουν ζητήσει να διαβάζουν ξανά και ξανά τα ανηρτημένα άρθρα.

Σας εύχομαι χαρά, υγεία και όλο περισσότερη προσωπική και κοινωνική εξέλιξη.

Με αγάπη

Μαγδαληνή Αγραφιώτη

(Post Traumatic Stress Disorder )

Άρθρο της Μαγδαληνής Αγραφιώτη

Τι κοινό έχει ένας άνθρωπος που είχε τροχαίο ατύχημα κι είναι σε ιατρική παρακολούθηση, με ένα παιδί που είναι θύμα εκφοβισμού και γελοιοποίησης στο σχολείο;

Τι κοινό έχει μία ή ένας σύζυγος που ξαφνικά ανακάλυψε ότι το ταίρι της τους απατάει, ενώ είχαν απόλυτη εμπιστοσύνη, με έναν εργαζόμενο που ξαφνικά και ψυχρά του ανακοινώθηκε η απόλυση του;

Τι κοινό μπορεί να έχει ένα θύμα σεισμού, που διασώθηκε μέσα από ερείπια, με κάποιο άτομο που έπεσε θύμα ληστείας και απειλήθηκε η ζωή του;

Όλοι αυτοί έχουν κοινή την πιθανότητα να πάσχουν από Μετατραυματικό Σύνδρομο.